Ga voor het lange spel

De droom van topsport klonk mooi van buitenaf. Vanbinnen bevatte het opoffering: feestjes missen, contact met vrienden verliezen, een normaal schooltraject verlaten, vermoeid trainen, herstellen, eten, slapen, reizen, falen en terugkomen.

Rio bracht een Olympische zilveren medaille. Later bracht het WK in India een ander soort test. Op 3 december 2018, tijdens een wedstrijd tegen India, raakte ik geblesseerd. Ik wist meteen dat mijn toernooi voorbij was. Ik gooide mijn stick weg, huilde, keerde terug naar het hotel, en ging uiteindelijk naar huis. Op dat moment voelde het alsof jaren van werk ingestort waren.

Terug in België veranderde de tegenslag langzaam van vorm. In plaats van de WK-video te maken die ik gepland had, verraste ik een jonge jongen op zijn school. Ik las. Ik schreef. Op de terugweg naar huis gaf iemand me een briefje: Nothing's so broken it can't be fixed.

De blessure bracht de centrale vraag bij mij terug: als iets buiten mijn controle de droom onderbreekt, verdwijnt de droom dan of verandert de toewijding van vorm? Mijn antwoord was om terug te komen. Blijven bewegen. Zelfs als de beweging klein is.

De lange termijn is niet eindeloos. Het is het vermogen om te blijven bijsturen zonder op te geven wat belangrijk is.

Opoffering maakt deel uit van elke serieuze ambitie, maar opoffering heeft betekenis nodig. Pijn op zich is niet nobel. Hard werken op zich is niet intelligent.

Vraag op een slecht moment: Wat vraagt dit moment? Soms pushen. Soms herstellen. Soms om hulp vragen. Soms de methode veranderen. Maar als het doel nog steeds belangrijk is en de weg gezond genoeg is: Ga verder.