To Goggins It — Train Your Mind. Don't Just Build a Stronger Body.

Na mijn hersenschudding en de opeenstapeling van grote sportieve en persoonlijke tegenslagen, waren er momenten dat mijn eigen gedachten me vertelden dat ik niet verder kon gaan.

Ik keek veel video's van David Goggins. Zijn compromisloze benadering van tegenslag en innerlijke weerstand werd een belangrijke inspiratiebron. Ik herinner me een bijzonder intens moment in de auto toen ik de stem confronteerde die me vertelde dat verdergaan onmogelijk was.

What Would Goggins Do? was een van mijn eerder voorgestelde hoofdstuktitels. Het stond voor de strijd met mijn innerlijke stem en de vastberadenheid die ik probeerde te herwinnen.

Terugkijkend zie ik dat ik me leeg kon voelen terwijl er aan de buitenkant veel succes zichtbaar was: met de nationale ploeg nummer één van de wereld zijn, zilver hebben behaald en bij Bloemendaal spelen.

Er waren veel dingen waarop ik trots kon zijn. Toch voelde ik me niet vanzelf vervuld door wat ik had bereikt.

Ik begon te begrijpen dat ik op zoek was naar een gevoel. Ik wilde mezelf kunnen respecteren. Ik wilde ervaren dat ik mijn mogelijkheden gebruikte en een leven opbouwde dat voor mij betekenis had.

Hockey was daar een groot onderdeel van. Maar er waren vragen waarop een volgende overwinning geen volledig antwoord kon geven.

Dit is mijn terugblik. Het betekent niet dat die prestaties waardeloos of onecht waren — ze waren betekenisvol. Ze konden alleen niet alles beantwoorden waar ik naar zocht.

Ik wist hoe ik hard moest trainen. Maar mijn discipline op het veld betekende niet dat ik overal even bereid was om ongemak aan te gaan.

Soms kon ik mezelf blijven bewijzen in wat ik al goed kon, terwijl ik een moeilijk gesprek, een onbekende vaardigheid of een pijnlijke vraag bleef uitstellen.

Dat raakte me in Goggins’ boodschap. Waar moest ik mijn geest nog trainen? Waar gebruikte ik mijn vertrouwde kracht om iets anders niet te hoeven onderzoeken?

Een sterker lichaam loste niet automatisch mijn omgang met teleurstelling, onzekerheid, conflicten of onbekende taken op.

Terug de kerker in werd voor mij een persoonlijk beeld: teruggaan naar de onderwerpen die ik vermeed en ze eerlijk onderzoeken. Voor mij waren dat onder meer twijfel aan mezelf, faalangst, onzekerheid over mijn sportieve toekomst, persoonlijke spijt en moeilijke vragen over mijn identiteit.

In de praktijk kan dat betekenen: een moeilijk gesprek aangaan; feedforward serieus onderzoeken; beginnen aan een vak waarin je weinig vertrouwen hebt; verantwoordelijkheid nemen voor een beslissing; hulp vragen; onderzoeken wat onder je behoefte aan erkenning ligt.

Het is geen opdracht om jezelf te bestraffen, steeds opnieuw pijnlijke herinneringen te herbeleven of steeds grotere ontbering op te zoeken. De praktische les is het onderscheid tussen uitdagingen die je constructief kunt aangaan en omstandigheden die steun, herstel of bescherming vragen. Keer nooit terug naar een onveilige of misbruikende situatie.

Hockey bleef belangrijk voor mij. Ik wilde terugkeren naar een uitzonderlijk sportief niveau. Maar de betekenis van mijn ontwikkeling werd breder: ik zocht ook voldoening, zelfrespect, identiteit en betekenis in mijn studies, relaties, familie en werk.

Ik ging opnieuw studeren en wilde mij ontwikkelen in onder andere filosofie, logica, financial accounting, management en werkdiscipline — ver buiten de vertrouwde omgeving van de topsport.

De oefening was ook leren beginnen, blijven nadenken, fouten verdragen en vaardigheden ontwikkelen waarin ik geen ervaren topsporter was. Dat betekent niet dat je jezelf bewust overlaadt met eindeloze verplichtingen.

'Stay hard' en 'callousing the mind' zijn concepten van David Goggins: bewust moeilijke maar zinvolle taken uitvoeren, consistentie ontwikkelen en leren om niet alle ongemak te vermijden.

Maar er is een cruciaal onderscheid tussen gewone weerstand die constructief kan worden uitgedaagd, en blessure, ernstige uitputting, aanzienlijke stress of onveilige omstandigheden die om een andere reactie vragen.

Goggins' underdog mentaliteit sloot sterk aan bij mijn extreem klein geachte kans om terug te keren naar het nationale team. Ik wilde blijven geloven in mijn eigen potentieel wanneer de mensen om me heen onzeker waren — in sport, in mijn studies, in mijn professionele ambities en in het familiebedrijf.

Maar zelfvertrouwen is niet hetzelfde als isolatie.

Na mijn hersenschudding en de opeenstapeling van sportieve en persoonlijke tegenslagen voelde ik soms dat mijn leven bepaald werd door alles wat mij was overkomen. Mijn lichaam presteerde niet meer zoals ik wilde. Mijn sportieve toekomst was onzeker. Ik had teleurstellingen en omstandigheden meegemaakt die ik niet kon controleren, en soms had ik het gevoel dat anderen niet echt begrepen wat ik meemaakte — alsof alles tegen mij was en mijn omstandigheden mijn toekomst zouden bepalen.

David Goggins' boodschap confronteerde me met een ongemakkelijke vraag: liet ik de moeilijkheden die ik had ervaren de verklaring worden voor alles wat ik niet meer kon?

Erkennen dat mij iets moeilijks is overkomen, is niet hetzelfde als vastzitten in een verhaal waarin ik geen enkele invloed meer zie. Mijn pijn hoefde niet ontkend te worden om verantwoordelijkheid te nemen voor een volgende stap.

Slachtoffer zijn van moeilijke omstandigheden is niet hetzelfde als een slachtoffermentaliteit hebben. Iemand kan ernstige blessures, mishandeling, onrecht of uitzonderlijke tegenspoed meemaken zonder verantwoordelijk te zijn voor wat er gebeurde. Sommige beperkingen zijn echt, en sommige omstandigheden veranderen niet door wilskracht.

Persoonlijke verantwoordelijkheid begint bij onderzoeken wat binnen je invloed ligt — niet bij jezelf de schuld geven van omstandigheden buiten je controle. Verantwoordelijkheid nemen kan betekenen: een gewoonte veranderen, een moeilijk gesprek aangaan, een grens stellen, hulp vragen, rusten, herstellen of een ongezonde omgeving verlaten.

Deze les blijft compatibel met al het andere in dit boek: liefde, vriendschap, hulp vragen en duurzame excellentie. Je reactie omarmen betekent nooit alles alleen dragen.

Mijn behoefte om iemand te worden had ook een moeilijke kant. Mijn eigenwaarde kon sterk verbonden raken met iets bereiken. Ik wilde voorkomen dat ik mijn leven ongebruikt voorbij liet gaan. Die drang beïnvloedde mijn keuzes en mijn relaties.

In Spanje stapte ik zelf uit de nationale ploeg, en ik zie mijn gekrenkte ego als een belangrijke factor daarin. Ik beëindigde ook zelf de relatie met de vrouw die ik omschrijf als de liefde van mijn leven. Ik dacht toen dat zulke offers nodig waren voor uitzonderlijke grootsheid.

Dat was mijn interpretatie van Whiplash, Goggins en andere voorbeelden — niet iets wat zij mij opdroegen.

Terugkijkend zie ik het anders. Hockey is een ploegsport: samenwerken, luisteren en rekening houden met anderen maakten ook deel uit van beter worden. En liefde en hockey waren allebei belangrijke onderdelen van het leven waarvoor ik mezelf wilde ontwikkelen.

Ik kan eerlijk schrijven dat ik me waardeloos voelde wanneer ik niets van mezelf maakte. Dat was toen mijn overtuiging. Het is geen boodschap voor jou: niemand heeft pas waarde na uitzonderlijke prestaties.

Mijn verlangen naar zelfrespect raakte geleidelijk verbonden met concrete waarden: karakter, eerlijkheid, discipline, verantwoordelijkheid, nederigheid, liefde en betrouwbaarheid.

Deze waarden geven richting. Ze garanderen geen selectie, relatie of ander gewenst resultaat.

Boosheid, onvrede en de drang om anderen ongelijk te bewijzen konden mij energie geven. Maar anderen ongelijk willen bewijzen is iets anders dan een leven willen opbouwen dat je waarden weerspiegelt.

Ik wil ook liefde, vriendschap, zelfrespect, betekenisvol werk en kunnen genieten van het leven. Het gaat er niet om moeilijke emoties te ontkennen, maar om te onderzoeken wat ik wil dat mijn motivatie op lange termijn wordt — in de sport, in mijn familie en in mijn werk.

Het ontstijgen van een gevoel van machteloosheid gold niet alleen voor hockey. Het werd ook relevant voor mijn relaties met mijn familie, mijn vader en het familiebedrijf.

Mijn vader en ik benaderen problemen anders. Hij kan methodischer en geduldiger zijn; ik kan intenser en meer gericht zijn op mensen, teamcultuur en verandering. De uitdaging is om elkaars benaderingen te begrijpen en betere manieren te vinden om samen te werken — door te vragen wat ik persoonlijk kan bijdragen, in plaats van eerdere moeilijkheden elke reactie te laten bepalen.

Stel je voor dat een engel verschijnt en je vertelt dat je leven binnen vijftien minuten zal eindigen. Welke drie dingen zou je spijt hebben dat je ze nooit hebt nagestreefd?

Mijn drie antwoorden waren: mijn boek afwerken, mijn hockeydroom najagen, echte liefde ervaren. Die verlangens werden belangrijke drijfveren voor mijn keuzes.

Je mag deze vraag overslaan. Een betekenisvol leven hangt niet af van uitzonderlijke prestaties. Wil je een rustigere versie, vraag dan: als ik over tien jaar terugkijk, wat zou ik willen dat ik vandaag was begonnen? En: wat kan ik vandaag al beleven of doen dat past bij wat ik belangrijk vind?

Ik wil de intensiteit van mijn inspiratie behouden: bereid zijn moeite te doen, opnieuw te beginnen en te blijven leren wanneer iets zwaar wordt.

Voor mij betekent dat: een moeilijke poging doorstaan, evalueren, herstellen en met meer inzicht opnieuw beginnen.

Het helpt om onderscheid te maken tussen het normale ongemak van leren, een obstakel dat een andere strategie vraagt, en een situatie waarin rust, hulp of stoppen de verantwoorde keuze is.

Mijn eigen geschiedenis bevat ook keuzes waarbij blijven pushen onvoldoende rekening hield met relaties en samenwerking.

Ik wilde iemand worden. Maar ik ontdekte geleidelijk dat de belangrijkere vraag was wat voor soort persoon ik wilde worden.

Het doel is niet om uitzonderlijke ambitie op te geven. Het is die ambitie te combineren met karakter, nederigheid, emotionele maturiteit, liefde, samenwerking en een gezonde relatie met mezelf.